“Ο μπαμπάς μου είναι μάστορας, μηχανικός, δάσκαλος, μουσικός κι είναι και ψαράς”, συνήθιζε να περηφανεύεται η κόρη μου στα πολύ μικρά της που συνέπεσαν με την εποχή που “δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα”.  Μάστορας δεν υπήρξα ποτέ έξω από την φαντασία της κόρης μου, το μηχανηλίκι, ειδικότης αποκτηθείσα  παρά τω πάλαι ποτέ ΤΕΙ Κεντρικής Μακεδονίας,   σήμερα Διεθνές Πανεπιστήμιο,  το εξάσκησα δεόντως  και μ’ εξάσκισε κι αυτό επί τριανταπέντε συναπτά έτη, δάσκαλος δεν υπήρξα στα σοβαρά παρά το πτυχίο του Παιδαγωγικού Τμήματος του ΑΠΘ, η μουσική υπήρξε ο μεγάλος πλατωνικός έρωτας της ζωής μου χωρίς να καταφέρω πότε να την αγγίξω ουσιαστικά και το ψάρεμα παραμένει ευσεβής πόθος για την τρίτη ηλικία. Σε καμιά περίπτωση όμως, ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου να προσθέσω και την ειδικότητα του γραφιά. / Συνειδητά δεν χρησιμοποιώ τον όρο συγγραφέας. / Το γράψιμο, αν εξαιρέσω κάποια μικροδιηγήματα  που έγραψα στο Πανεπιστήμιο στα πλαίσια εργασιών κι είχα την τύχη να τα κρίνει και να τα λογο-κρίνει ένας Χρίστος Τσολάκης, προέκυψε εντελώς απροσδόκητα το μακρινό 2009,  όταν ένα βράδυ στο τοπικό άσυλο/μπαρ “Ώρες” , o αείμνηστος  Γιάννης Πολυράκης αποφάσισε να εκδώσει την εφημερίδα “ΑΠΟΨΗ” και βάφτισε εμένα και μερικούς ακόμα μεθυσμένους φίλους του,  συντάκτες της νέας εφημερίδας. Έτσι ξεκίνησε ένα όμορφο ταξίδι με άρθρα για την εφημερίδα που την επόμενη χρονιά μ’ ενέπνευσε να του γράψω του Αι-Γιανιού το εντελώς προφητικό: 

Εκδότα μου, εκδότα μου/συγχώρα μου τα πρώτα μου

το μερτικό μου στη γραφή/μου το ξανάδωσες εσύ!! 

  Παράλληλα, η έκρηξη τότε του fb που τα like του προσέφεραν ακόμα απλόχερα νέκταρ ματαιοδοξίας, οδήγησαν το χέρι μου στην γραφή μικρών διηγημάτων που είχαν πάντα σε αποδοχή την ίδια τεράστια αποτυχία.  Υπήρξα δηλαδή απόλυτος λαθρεπιβάτης της συγγραφής και έτσι συνεχίζω παρά την συμμετοχή μου στα μαθήματα Θεατρικής Δημιουργικής Γραφής του Δήμου Θέρμης το 2022 από τον Δημήτρη Θεοδοσίου και στα μαθήματα Δημιουργικής Γραφής το 2024 από την Ελένη Γρομπανοπούλου, τους οποίους κι ευχαριστώ βαθύτατα για τις πολύτιμες γνώσεις που μου προσέφεραν. Ο δεύτερος κύκλος μαθημάτων μάλιστα, οδήγησε στην συμμετοχή μου με πέντε διηγήματα στην συλλογική έκδοση ANTE PORTAS από τις εκδόσεις ΑΠΟΣΤΑΚΤΗΡΙΟ το 2025.

Η  ενασχόλησή μου όμως με το θέατρο υπήρξε πολύ πιο συνεπής. Πέραν των φοιτητικών χρόνων,  η συμμετοχή μου στην Θεατρική Ομάδα Βασιλικών – μ’ εξαίρεση κάποια μικρά διαλείμματα – υπήρξε συνεχής τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια με άπειρες πρόβες κι αρκετές παραστάσεις κι αυτό μου δίνει τον πολύ τιμητικό τίτλο του “δικού μας παιδιού”  απ’ τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας. Όλα πάντα με την έμπνευση, καθοδήγηση, διδαχή και δημιουργικότητα του ιδρυτή της  ομάδας σκηνοθέτη Βαγγέλη Οικονόμου, που χωρίς την αμέριστη πρόνοια του δεν θα ήταν ευκταία η επί τριανταεπτά χρόνια  συνεχής παρουσία της ομάδας.