“Ο μπαμπάς μου είναι μηχανικός, δάσκαλος, μουσικός κι είναι και ψαράς”, συνήθιζε να περηφανεύεται η κόρη μου στα πολύ μικρά της που συνέπεσαν με την εποχή που “δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα”. Το μηχανηλίκι το εξάσκησα δεόντως και μ’ εξάσκισε κι αυτό επί τριανταπέντε συναπτά έτη, δάσκαλος δεν υπήρξα ποτέ στα σοβαρά παρά το πτυχίο του Παιδαγωγικού Τμήματος του ΑΠΘ, η μουσική υπήρξε ο μεγάλος πλατωνικός έρωτας της ζωής μου χωρίς να καταφέρω πότε να την αγγίξω ουσιαστικά και το ψάρεμα παραμένει ευσεβής πόθος για την τρίτη ηλικία. Ποτέ όμως δεν πέρασε από το μυαλό μου να προσθέσω και την ιδιότητα του συγγραφέα. Το γράψιμο προέκυψε εντελώς απροσδόκητα το μακρινό 2009, όταν ένα βράδυ στο τοπικό άσυλο/μπαρ “Ώρες” , o αείμνηστος Γιάννης Πολυράκης αποφάσισε να εκδώσει την εφημερίδα “ΑΠΟΨΗ” και βάφτισε εμένα και μερικούς ακόμα μεθυσμένους φίλους του, συντάκτες της εφημερίδας. Έτσι ξεκίνησε ένα όμορφο ταξίδι με άρθρα για την εφημερίδα που την επόμενη χρονιά μ’ ενέπνευσε να του γράψω του Αι-Γιαννιού το εντελώς προφητικό:
Εκδότα μου, εκδότα μου/συγχώρα μου τα πρώτα μου
το μερτικό μου στη γραφή/μου το ξανάδωσες εσύ!!
Παράλληλα, η έκρηξη τότε του facebook, που τα like του προσέφεραν ακόμα απλόχερα νέκταρ ματαιοδοξίας, οδήγησαν το χέρι μου στην γραφή μικρών διηγημάτων που είχαν πάντα σε αποδοχή την ίδια τεράστια αποτυχία. Υπήρξα δηλαδή απόλυτος λαθρεπιβάτης της συγγραφής και έτσι συνεχίζω παρά την συμμετοχή μου στα μαθήματα Θεατρικής Δημιουργικής Γραφής του Δήμου Θέρμης με τον Δημήτρη Θεοδοσίου και στα μαθήματα Δημιουργικής Γραφής με την Ελένη Γρομπανοπούλου, τους οποίους κι ευχαριστώ βαθύτατα για τις πολύτιμες γνώσεις που μου προσέφεραν. Ο δεύτερος κύκλος μαθημάτων μάλιστα, οδήγησε στην συμμετοχή μου με πέντε διηγήματα στην συλλογική έκδοση ANTE PORTAS από τις εκδόσεις ΑΠΟΣΤΑΚΤΗΡΙΟ το 2025.