Της λησμονιάς της πρέπει η ανάμνηση. Όλα γύρω γυρίζουν και δε μπορούν να βρουν την θέση τους. Ψάχνουν, ψάχνουν όπως στο παιχνίδι μουσικές καρέκλες και όλα όμως μένουν στον αέρα. Τουλάχιστον τα σημαντικά. Και γιατί γράφεις τώρα; Ποια δύναμη κινεί το χέρι σου και δεν σταματάει; Της λησμονιάς της πρέπει η ανάμνηση. Ή μάλλον καλύτερα η λησμονιά πρέπει να γίνεται ανάμνηση. Διαφορετικά πάει και κάθεται στον πάτο, νομίζεις ότι ξεχνιέται και μόλις κάποιος ανακατέψει τα νερά βγαίνει στην επιφάνεια και σου θυμίζει ότι υπάρχει και δεν πέθανε.
Θέλεις να πάρεις ένα τροχόσπιτο και μ΄αυτό να γυρίσεις τον κόσμο. Όταν κοιμάσαι. Και δεν καταλαβαίνεις αν είναι όνειρο ή ανάμνηση. Όλα τα λεφτά σου να είναι ανάμνηση. Να το χώσεις μέσα σ’ αυτά που έκανες και να νιώσεις τη γλύκα και την ευχαρίστηση στο στόμα της ικανοποίησης ότι αυτό τόκανες. Να το βγάλεις από την λίστα αυτών που πρέπει να κάνεις και να το βάλεις στις αρχειοθετημένες αναμνήσεις. Και γιατί σε φοβίζει κάτι τόσο ωραίο, όπως το να γυρίσεις τον κόσμο; Όλοι θα το ήθελαν και θα το περίμεναν πως και πως. Σε φοβίζει το να μην μπορέσεις ή να μην προλάβεις να το κάνεις. Νιώθεις πιο ασφαλής αν νιώσεις ότι τόκανες. Θόρυβος μέσα στη νύχτα. Ποιος κάνει, τι άραγε μέσα στην νύχτα; Αυτή είναι η ώρα που βγαίνουν τα θέλω και τα πρέπει παρέλαση. Μάλλον πρέπει να είναι ξαδέλφια με τα όνειρα και να ζουν στον ίδιο δικό τους κόσμο. Είναι πάντως εκπληκτικό το πόσο διαφορετική επαφή έχουν οι άνθρωποι μ΄αυτό το κόσμο. Άλλοι δεν τον γνωρίζουν καθόλου και άλλοι ζουν μέσα σ’ αυτόν. Προχώρησε η ώρα. Ούτε που ξέρεις τι ώρα είναι. Δε θα σταματήσεις όμως τώρα να το διαβάσεις. Είναι νωρίς ακόμα.
Το θυμάσαι πάντως το τροχόσπιτο. Είσαι σίγουρος ότι το είχες κάνει αυτό το ταξίδι. Το μόνο που δε καταλαβαίνεις είναι γιατί αλλάζει χρώμα κάθε φορά. Σίγουρα το πιο όμορφο είναι το κίτρινο. Παρόλο που δεν σ αρέσει το κίτρινο. Τι περίεργο όμως. Δε σ’ αρέσει το κίτρινο αλλά σ’ αρέσει πάρα πολύ το yellow. Μάλλον το μυαλό σου σταματάει στον κόσμο των λέξεων και τις δίνεις την υπόσταση που εσύ θέλεις, χωρίς να σ’ ενδιαφέρει το πραγματικό τους περιεχόμενο. Ωραίο το yellow. Τόχεις συνδέσει με την εφηβεία σου και με τους Beatles. Ενώ το κίτρινο τόχεις συνδέσει με την αρρώστια και με τη βρωμιά. Μπορεί και με τον Άρη. Έτσι για έναν ιδιαίτερο δικό σου λόγο.
Γράφεις ακατάπαυστα, χωρίς σταματημό. Η τηλεόραση παίζει απέναντι σου, χωρίς λόγο. Βλακεία είναι αυτό, δε θα το σβήσεις όμως. Καλύτερα να σβήσεις την τηλεόραση.
Η ανατολή πάντα θα συναρπάζει τα χρώματα της δύσης. Είναι ξεκίνημα, είναι αφετηρία, δε μπορεί να συγκριθεί με το τέλος. Όση γαλήνη και να φέρει το τέλος, η γαλήνη μπορεί να είναι και μακάβρια. Κατεβαίνοντας το φως στο μακρύ του δρόμο, ότι και να συναντήσει θα το συντρίψει, θα το ηρεμήσει. Μόνο τα μεγάλα βουνά μπορούν ν΄αντισταθούν, αλλά κι αυτά απλά για λίγο χρόνο. Ξεκίνημα, ξεκίνημα κι αρχή. Αναρωτιέσαι, άραγε υπάρχει πραγματικά νέο ξεκίνημα ή απλά όλα είναι επαναλήψεις συμβάντων που έγιναν;
Το χάος πάντα θα είναι χάος. Όση ενέργεια και να καταναλώσει, η αλήθεια του θα παραμείνει το να είναι ένα χάος. Μόνο το φως ηρεμεί και βάζει τα πράγματα στην θέση τους. Κύκλοι, ομόκεντροι κύκλοι, χωρίς όμως κανένα ενδιαφέρον.
Η ανατολή κι η λησμονιά δεν κάνουνε παρέα. Δε συνάδουν που λέγαμε παλιότερα. Αυτό όμως είναι το δίλημμα. Τι είναι πιο όμορφο; Το ξύπνημα, το ξεκίνημα μιας νέας μέρας ή η δύση, η ξεκούραση από το τέλος της μέρας που σβήνουν τα φώτα κι όλα σταματούν; Ιδού η απορία.
Απάντηση