“Βροχές και σποραδικές καταιγίδες κυρίως στα κεντρικά, ανατολικά και βόρεια ηπειρωτικά και στο Αιγαίο. Λίγα χιόνια στα κεντρικά και βόρεια ορεινά. Πτώση της θερμοκρασίας”
Μία σταγόνα πέρασε από μπροστά μου ταχύτατα. Διήνυσε την διαδρομή από το πάνω έως το κάτω μέρος του τζαμιού του λεωφορείου σε ένα-δύο δεύτερα. Ίσα που πρόλαβα να τη δω, να την προσέξω. Σαν όλα αυτά που περνούν ταχύτατα απ’ τη ζωή μας και χάνονται, πριν ακόμα αντιληφθούμε την παρουσία τους. Και μια άλλη άρχισε να κατεβαίνει αργά, βασανιστικά, ενώθηκε με όλες τις όμοιές της και κατάφεραν να θολώσουν το τζάμι και να μ’ αποκόψουν απ’ τον έξω κόσμο. Ειλικρινά, δε ξέρω ποιες από τις δύο προτιμώ. Δε ξέρω αν πραγματικά επιθυμώ να έχω μια πιο ξεκάθαρη εικόνα μπροστά μου ή πάλι θα ήταν καλύτερα να είναι όλα θολά και μπερδεμένα. Όπως τώρα, πεντέμισι το πρωί, μισή νύχτα μισό ξημέρωμα, χαράματα με το πρώτο λεωφορείο που λέει και το τραγούδι…… Ποτέ να μην αφήνεις το αυτοκίνητο σου κάτω από το σπίτι της. Ποτέ δε ξέρεις. Θα το αφήσεις μακριά, τρεις τέσσερις στάσεις και θα φύγεις με το λεωφορείο. Συμβουλές έμπειρων φίλων σ’ ένα πρωτάρη… που η ζωή αποφάσισε να του τα κάνει όλα λίμπα, εκεί λίγο πριν αποχωρίσει, πριν κρεμάσει τα παπούτσια του που λένε στο ποδόσφαιρο.
“Πιο αναλυτικά, αναμένονται βροχές στην Ανατολική Μακεδονία, στη Θράκη, στη Χαλκιδική, …. στα νησιά του Βορείου Αιγαίου, στις Σποράδες, στις Κυκλάδες, στα Δωδεκάνησα και κατά τόπους στην Κρήτη.”
Και που δε θα βρέχει; Πουθενά. Δεν έχει δρόμο να σταθείς…σοκάκι να περάσεις. Τι σ’ έπιασε τώρα και θυμάσαι όλο τραγούδια; Μάλλον το αλκοόλ θα ρέει ακόμα άφθονο στις φλέβες σου. Το χρειαζόσουν όμως. Αλλιώς δεν θα έκανες την υπέρβαση. Δυο χρόνια φλερτάριζες, ήθελες να είσαι συνεχώς δίπλα της, ήσουν όλο υπονοούμενα κι εξυπνάδες. Κι αυτή όλο και σ’ ενθάρρυνε, αλλά εσύ τρόμαζες κι έτρεχες να κρυφτείς στην ασφάλεια των τριάντα και χρόνων έγγαμου βίου. Κι έβλεπες στα μάτια της την απογοήτευση.. μάτια μου μεγάλα.. μάτια μελαγχολικά. Άντε πάλι με τα τραγούδια. Πως κολλάνε όμως τα γαμημένα όταν είσαι σε ένταση συναισθηματική. Ένταση; Μόνο ένταση;
“ Σταδιακά τα φαινόμενα θα ενταθούν στις περισσότερες ηπειρωτικές περιοχές και θα περιοριστούν μετά το μεσημέρι. Καταιγίδες θα εκδηλωθούν κυρίως στο Αιγαίο. “
Το λεωφορείο παρέκκλινε από την κεντρική οδό και μπήκε σε δρόμο που τον έβλεπα πρώτη φορά. Είχα περάσει πολλές φορές από κει, αλλά πρώτη φορά έπαιρνα αυτό το δρόμο. Έκανε στάση και βρήκα το χρόνο να χαζέψω. Ήταν όμορφος δρόμος. Όμορφος. Στενός, περιποιημένος, χωρίς πολλά φώτα από επιγραφές παρά μόνο το λιγοστό φως από μία μισοκοιμισμένη κολώνα της ΔΕΗ να εναλλάσσει φωτεινά και σκοτεινά σημεία, προκλήσεις και κρυφές υποσχέσεις ανάκατες. Όπως ακριβώς έκανε το φεγγαρόφωτο πάνω στο κορμί της. Που τώρα πια είμαι απολύτως σίγουρος ότι συνωμότησε μαζί της, σίγουρα πληρώθηκε από κείνη να κρύψει κάθε ατέλεια, να δώσει μαγεία στη στιγμή, να την φωτίσει τόσο έντεχνα που να μοιάζει θεά αμαζόνα που καλπάζει κι απολαμβάνει την διαδρομή, χωρίς να βιάζεται. Κι η ομορφιά πάνω μου να πάλλεται και να μου μουσκεύει με απόλυτη ηδονή τα μάτια, τόσο που θα ήθελα να εξαφανιστώ από το κάδρο, να μεταμορφωθώ από πρωταγωνιστή σε απλό θεατή για να σταματήσω ν’ ασχημαίνω την εικόνα. Ευτυχώς το φεγγάρι πληρωμένο καλά, μ΄έχει σκοτεινιάσει όσο χρειάζεται κι έχει βάλει όλη του την ένταση εκεί που έπρεπε, όπως ξεχώριζε το φως τα σημαντικά απ’ τα ασήμαντα στους πίνακες του Γκρέκο.
Και στιγμές, βυθίζει τα χέρια της στα χέρια μου, τα κρατάει, τα φιλά σαν να ευγνωμονεί τη στιγμή, τα παίρνει μαζί της σε σκοτεινές διαδρομές στο κορμί της και τα φωλιάζει στα στήθη της. Και στιγμές τα σφίγγει και τα πονά σα νάναι γκέμια που πρέπει να ματώσουν για να φτάσουν στο τέλος.
Και γω ο τυχερός που τόχει δει… και γω ο τυχερός που τόχει ζήσει.
“Οι άνεμοι στο Αιγαίο θα πνέουν βόρειοι με εντάσεις 5-6 μποφόρ. Στο Ιόνιο θα πνέουν ανατολικοί με ίδιες εντάσεις”
Δεν θα πάρεις ταξί, ακούς. Ποτέ δε ξέρεις ποιος θα είναι ο ταξιτζής. Λεωφορείο. Μόνο λεωφορείο. Εκείνη την ώρα μόνο μετανάστες που πάνε στη δουλειά έχει και σίγουρα δεν κινδυνεύεις απ’ αυτούς. Κανείς δεν θα σε δει. Και πράγματι. Η πόρτα άνοιξε και ένα ζευγάρι ανέβηκε. Νέοι, όμορφοι, κάτω από τριάντα, μάλλον από κάποια ευρωπαϊκή ανατολική χώρα. Ντυμένοι απλά, με πρόχειρα ρούχα δουλειάς, φθαρμένα αλλά καθαρά. Ήταν φανερό ότι είχαν κρυώσει όση ώρα περίμεναν. Κάθισαν ακριβώς απέναντί μου. Κάτι ψιθύρισε η γυναίκα στο άντρα μισονυσταγμένα και αυτός άνοιξε την αγκαλιά του και το μπουφάν του την αγκάλιασε και τη σκέπασε. Αυτή χουχούλιασε κι έκλεισε τα μάτια σε μια προσπάθεια να κερδίσει λίγα λεπτά ύπνου παραπάνω και το πρόσωπο της γέμισε ασφάλεια. Γύρισε και την φίλησε τρυφερά στο μέτωπο.
Έκλεισα και γω τα μάτια, τριάντα χρόνια πριν, άνοιξα το τζάκετ μου και την σκέπασα και την φίλησα ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, σα να ήταν σκηνή σε χιλιοπαιγμένο θεατρικό. Και ήταν τόσο όμορφη, τόσο εύθραυστη που έπρεπε ν’ απλώσω και το τελευταίο κύτταρο του κορμιού μου για να την προστατεύσω. Κι ένιωθα τόσο γεμάτος, τόσο σίγουρος, αητός περήφανος έτοιμος να πετάξει, να πολεμήσει, να νικήσει.
“Στην Αττική περιμένουμε αρχικά βροχές και ενδεχομένως σποραδικές καταιγίδες, κυρίως στα βόρεια και ανατολικά. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 10 έως 14-15 βαθμούς.”
Η βροχή σα να κόπασε λίγο κι οι σταγόνες άρχισαν ν’ αραιώνουν. Γίναν όμως πολύ πιο απαιτητικές. Πέφταν στο τζαμί και έμεναν εκεί. Αδυνατούσαν ν’ αποφασίσουν μόνες τους τη πορεία τους. Περίμεναν υπομονετικά το βλέμμα μου, το νεύμα μου να τις υποδείξει τι να κάνουν. Ευτυχώς πλησιάσαμε στη στάση που είχα αφήσει τ’ αυτοκίνητο. Σηκώθηκα και σταμάτησα μπροστά στην πόρτα του λεωφορείου. Γύρισα το κεφάλι προς το ζευγάρι, ο άνδρας είχε ψιλοκοιμηθεί. Η κοπέλα άνοιξε τα πανέμορφα μάτια της με κοίταξε και μου χάρισε ένα ζεστό συμπονετικό χαμόγελο.
Κατέβηκα απ’ το λεωφορείο κι έτρεξα προς το αυτοκίνητο.
“Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει πιθανότητα παροδικών βροχών στην αρχή του εικοσιτετράωρου. Οι άνεμοι θα πνέουν από βορειοδυτικές διευθύνσεις. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 6 έως 15 βαθμούς.”
Απάντηση