Νέα ευχάριστα

Κι ήρθαν λοιπόν τα νέα. Τα ευχάριστα.

Θέλω να βγω, να τα φωνάξω, να τα μοιραστώ.

Σα τον τρελό, φορώντας την πιο αστεία φορεσιά

στη μέση της πλατείας του χωριού, ν’ αρχίσω ξέφρενο χορό.

Θεέ μου, πόσο ανοίκεια εικόνα, μέσα στην τόση θλίψη.

Χαρά δική μου, μόνο δική μου, που δε μοιράζεται·

κι ούτε μπορεί, μυαλά και μάτια σαστισμένων συνανθρώπων

η μέθη η δική μου πια να συνεπάρει.

Μπορώ να κλαίω όμως. Από χαρά κι’ υπερηφάνεια,

να κλαίω μόνος μου, μες το δικό μου κόσμο.

Μες στην πλατεία της καρδιάς μου, εσύ κι εγώ,

εγώ κι εσύ, χορεύουμε όπως όταν ήσουνα παιδί.

Σ’ ευχαριστώ ψυχούλα μου.

Σ’ ευχαριστώ που υπάρχεις και υπάρχω.