…γιατί οι ώρες ήταν –πολύ με χαλάει αυτό το “ήταν” – στέκι.
Στέκι με όλη τη σημασία της λέξης. Όπως τα παλιά στέκια της χαμένης μας νεότητας. Όπως το Ντορέ, το Αιγαίο, το Ματζέστικ, ο Θερμαϊκός, το Αστόρια, το Ηλιοτρόπιο, η Σελήνη, το Λούκι Λούκ, το Ντε Φάκτο και τόσα άλλα που η αδύνατη πια μνήμη μου, δε μου επιτρέπει να θυμηθώ.
Και τι είναι το στέκι; Τι είναι εκείνο που το διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα μαγαζιά και το κάνει στέκι. Στέκι είναι ο χώρος, όπου δημιουργούνται παρέες. Ο χώρος που συναθροίζονται διαφορετικοί άνθρωποι και ο καθένας συνεισφέρει σ’ αυτή την συνάθροιση την θετική του πλευρά. Και με ένα μαγικό τρόπο γίνονται παρέα. Και βρίσκουν κοινούς τόπους, και λένε ιστορίες, και γνωρίζονται καλύτερα, και διαφωνούν, και αγαπιούνται, και μαλώνουν και τελικά δημιουργούν – απ’ το τίποτε μερικές φορές – νέες ιστορίες που με την πάροδο του χρόνου τις ξαναφηγούνται κάθε φορά παραλλαγμένες και με διαφορετικό τρόπο, μέχρι που κάποια απ’ αυτές να ωριμάσει και να γίνει μυθιστόρημα.
Οι Ώρες άνοιξαν πριν από οκτώ χρόνια, σχεδόν με το ξεκίνημα της κρίσης. Εξυπηρετώντας αρχικά μια εσωτερική ανάγκη των δημιουργών τους, μάζεψαν
όλους εμάς, ώριμους πια fortysomething και βάλε “νεανίες”, πολύ μεγάλους για ν’ ανταποκριθούμε στην περιπέτεια της νύχτας στην πόλη, αλλά και πολύ μικρούς για να τα παρατήσουμε. Και όταν άρχισε η τρικυμία και τα μεγάλα κύματα, όταν άρχισαν να καταρρέουν όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα στην μέχρι τότε ζωή μας, πνιγμένοι και μουσκεμένοι μέχρι το κόκαλο στην διάρκεια της μέρας, καταφεύγαμε τη νύχτα εκεί ψηλά στο κατάστρωμα, ο ένας πλάι στον άλλο, να ζηλεύουμε τα φώτα της πόλης και ν’ αποχαιρετούμε την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Και μείναμε εκεί ψηλά, μοιραίοι κι άβουλοι, αλλά ζωντανοί. Και όσον αφορά την ψυχική επιβίωση μας, οι ώρες υπήρξαν η κιβωτός για πολλούς από μας και εκπλήρωσαν στο ακέραιο τον σκοπό τους. Γιατί οι ώρες ήταν –το ξανάπα, πολύ με χαλάει αυτό το “ήταν” – ψυχοθεραπεία . Και για να το ελαφρύνουμε λίγο, είμαι σίγουρος ότι, απ’ τις ώρες χάσαν πολλά λεφτά οι ψυχίατροι, σε βαθμό που προβληματίζομαι μήπως βάλαν και το χεράκι τους για να κλείσουν.
Η ζωή κάνει κύκλους. Το ξέρω αυτό. Και όταν κλείνει ένας κύκλος, δεν υπάρχει καμιά δύναμη να το σταματήσει. Νιώθω πολύ χαρούμενος κι ευτυχισμένος που βρέθηκα σ’ αυτή τη παρέα και γνώρισα τους περισσότερους από σας. Πάμε γι ‘άλλα λοιπόν. Ναι, πάμε γι’ άλλες πολιτείες. Δεν χρειάζονται μελοδραματισμοί. Απλά να ευχηθώ να μας έχει ο Θεός γερούς και μπορεί να ξανανταμώσουμε σ’ άλλα στέκια επαρχιώτικα. Γιατί είναι η ψυχούλα που αφήσαμε στις ώρες, που πάντα θα υπάρχει και πάντα θα μας ενώνει.
Αφήστε μια απάντηση